Op naar een mooi 2012
www.margowiltens.com

Vanmorgen startte mijn dag rondom een uur of 7. Al licht door de ramen en mijn palmboom voor mijn raam wiegde rustig heen en weer. Eerst maar eens even kijken wat er in de bewoonde wereld gebeurd op de laptop. Na rustig even wakker te worden, ontbijt (net zoals thuis :) en dan aan de studie of naar sportschool @ Low Rise Hotels Area. Daarna fris en fruitig de deur uit. Vandaag het eiland rond. Eerst riching Noord. Daar een stop bij de apotheek om een middeltje te halen tegen mijn ‘goede, nieuwe vriendjes’. Dan door ‘ International Apps’ naar de Californien Lighthouse. Deze staat op het puntje van het eiland. Ook zie je deze als eerst als je aan komt vliegen. Ik ben even gestopt om op het strand te gaan kijken: Palm Beach. Een mooi strand (met iets teveel toeristen) Wel iemand gevonden voor het insmeren van mijn rug. Dat is elke dag weer iemand anders!
Nadat ik mijn boek even heb open gehad toch maar door. Het is ongeveer 11 uur dan. Langs nog een stop rondom Palm Beach door naar Low Rise Hotels Area, Oranjestad, Hooiberg (erg lelijk :P), Santa Cruz en door naar het zuidelijkste puntje van het eiland. Hier ligt ook de gevangenis van Aruba. Tegenover de gevangenis ligt een prachtig strand. Onaangeroerd en ruig. Op het strand stap ik uit en loop een eindje. Er liggen grote stukken hout op het parelwitte zand die van veraf walvissen lijken, maar gelukkig inderdaad hout blijken te zijn. Ik wandel terug en er staat een oudere man op het strand. Ik vraag hem:’ How is it going?’ Hij antwoord in een Amerikaans accent. We komen aan de praat en kletsen een uurtje. Hij heet Dave, is 67 jaar en heeft gediend in de oorlog van Vietnam. Met drie oorlogswonden is hij terug naar Boston gegaan. Ten tijde van zijn revalidatie van een ernstige buikwond is hij toentertijd naar Australie gestuurd. Hij wilde blijven, zijn vrouw wilde niet komen. Daardoor ging hij weer terug naar Amerika. Perspectief op leven kwam veelvuldig langs. Over zijn twee zoons, ”knap maar veel te dik”, over zijn overleden vrouw, dienen in het leger, reizen, heden & verleden ging het gesprek. Tijdens klussen in zijn huis had hij net een wond aan zijn been opgelopen waarvoor hij eigenlijk even kwam zwemmen hier. Normaal is het een ruige stroming, vandaag was het rustig. Of ik meeging? Ja waarom niet! Ook in het water hielden we het gesprek gaande zo’n klein half uurtje. Lekker dobberen en springen bij hogere golven. Heerlijk! Erg leuk om zo mensen te ontmoeten. Spontaan, kort maar krachtig. Na elkaar gedag te hebben gezegd vertrekt Dave naar zijn huis op het eiland en vervolg ik mijn weg naar Baby Beach. twee jaar geleden was ik hier ook, maar het was mooier dan ik herinnerde en bovendien daardoor drukker. Aan de andere kant van BB liggen twee steigers. Dat was een mooi plaatje…Een belletje naar huis om te vertellen waar ik uithang. Of het goed ging? Ja, genieten zo! ‘ Ff alleen op de wereld’. ‘Even op reis’ … Een lekker vrij dagje. Met een grote glimlach rijd ik terug naar Oranjestad rondom een uurtje of 1530. Ik beland bij Nikki Beach waar ik hartelijk verwelkomd wordt. Je woont hier toch? Ja, ik woon hier. Mensen groeten me hartelijk, op het resort, maar ook op het gehele eiland. Erg leuk: hier een praatje en daar een groet. One Happy Island…

Laatste weekje is ingegaan. Vanavond kijken bij mijn jongens in de zaal. Ze moeten tegen elkaar spelen. Ik ben erg benieuwd. Ik denk dat het veel verschilt met mijn eigen mannen. Mijn mannen zijn natuurlijk de Heren van Gouda. Ze staan mooi als geregeld zooitje, in nieuw tenue, op de foto die ik van Ruud Montagne heb gekregen om me een glimp van thuis te doen op vangen.
Komende week train ik nog elke dag met de jongens van Aruba, ga ik nog een avond met de voorzitster van de Bond op pad en de man die alles meegeregeld heeft, studie en nog even heerlijk genieten hier tussen werk door :))

Bijna een weekje verder op Aruba: One Happy Island.  Ik ben iemand tegen gekomen die erg dol op me is. Hij houdt vooral van mijn benen. Gek is hij erop! Ook de zijkant van mijn billen en mijn nek is erg in trek. Elke dag meeten we in de morgen en avond wanneer het schemerog begint te worden Zachtjes vliegt hij naar me toe voordat hij me vastpakt…En me keer op keer lek prikt. (Ongeveer 30-40 keer) Mensen, meet my new best friend! Mr. Mug & Flo!

Afgezien van deze niet zo fijne vriend, is het nog steeds prima vertoeven op het eiland. Soms wat buien gedurende de middag met als hoogtepunt enkele goede buien op zaterdagavond. Straten onder water tot over je enkels. Dat zijn ze hier niet gewend. Momenteel is hier ook de winter ingetreden: in de ochtend is het vroeg licht en in de avonden wordt het rondom 1830 uur donker.

Elke dag trainen de jongens van Aruba van 1630-1830 uur. Nu de Nederlandse groep is vertrokken heb ik het rijk voor mezelf in mijn eigen appartementje! Goed vertoeven in mijn eigen Centre Parcs huisje. In mijn barrel kan ik het hele eiland rondrijden :) Ik heb veel tijd om zelf te sporten en te studeren. Ik zal deze week op woensdagavond bij de jongens in de zaal gaan kijken als ze het tegen elkaar op nemen. Ze trainen naast ons schema nog 3 keer in de zaal. Ik ben erg benieuwd. Ook zal ik nog een dagje op pad gaan om het eiland te verkennen. Ik heb vorige keer wel enkele dingen gezien met de Jeep Tocht die ik toen maakte, maar alsnog een dagje op pad lijkt me een goed idee.

Het blijft een mooi gezicht het mooie witte zand, de blauwe zee en oneindig ver kijken….En daar loopt weer een enormous Amerikaan die je uitzicht verpest door net je foto in te lopen :D
( Was hier net op tijd. Het bovengenoemde ras slaapt graag uit tot laat of ligt vanaf vroeg bij het zwembad gewapend met handdoeken die de hele dag blijven liggen…Anders te ver lopen ;)

Greets from Aruba….